1964

Achtergrondverhaal
In het voortgezet onderwijs was ik aanvankelijk een zwakke leerling. Nou ja, ik deed niet veel op school; kon mij moeilijk concentreren of motiveren voor schoolse zaken en haalde slechte cijfers. ‘Als ik niet werk is het minder erg als ik slechte resultaten haal’ was – impliciet – mijn motto. Ik bleef driemaal achtereen zitten en werd driemaal van school gestuurd. In de vierde klas van de HBS, ik zat op kostschool, gebeurde iets dat mij hielp uit het patroon waarin ik vastzat te stappen. Van Dorst, onze docent geschiedenis, vroeg ons een werkstuk te schrijven over een zelf gekozen onderwerp. Dat was bijzonder. Het was 1964 en onderwijs bestond in die tijd uit het reproduceren van kennis en het maken van gesloten opdrachten. De antwoorden lagen vast.

En nu, ineens, mocht ik mijn eigen opdracht maken en lag er geen antwoord klaar dat van tevoren was bepaald.

Ik weet nog goed hoe opgewonden ik was. Ik koos als onderwerp ‘de anarchisten’. Want zo voelde ik mij, een anarchist. En ik zou de wereld wel even laten weten hoe het is om een anarchist te zijn. Vol trots leverde ik mijn werkstuk – over Bakoenin – in en wachtte vol spanning op het cijfer dat ik zou krijgen.

Ik kreeg een 2 en het was of ik stierf.

Van Dorst had een ernstig gesprek met mij. Hij gaf mij enkele aanwijzingen hoe ik mijn werkstuk kon verbeteren en gaf mij de mogelijkheid een tweede versie in te leveren. Ik ging weer aan het werk. Uiteindelijk kreeg een magere 7 voor mijn werkstuk.

Maar wat was ik blij dat Van Dorst mij niet matste met een hoger cijfer. De 7 hielp mij een nieuwe realiteit onder ogen zien; het resultaat kon beter en ik kon het resultaat zelf beïnvloeden. Ik voelde mij daardoor serieus genomen en voor het eerst zelf verantwoordelijk voor de (wan)prestaties in mijn schoolse leven. Door de aanwijzingen van Van Dorst werd mijn werkstuk qua opbouw een stuk leesbaarder met een inleiding, een vraagstelling, een redenering en enkele conclusies. Na deze exercitie wist ik dat ik met oefening beter kon. Op eigen kracht.
Het was alsof mijn wereld kantelde. Alle overtuigingen over mijzelf en de wereld die mij vasthielden in een vorm van machteloosheid wankelden.

Ik leerde dat ik iets kon leren van een goede aanpak. Dat ik er energie van krijg als ik mijn eigen wereld mag scheppen.
Dat ik een doorzetter ben als ik iets werkelijk tot de essentie mag en wil onderzoeken.
Ik leerde dat het enorm helpt in je ontwikkeling als je een ‘meester‘ ontmoet die vertrouwen in je heeft.
Jaren later was die ervaring belangrijk bij het ontdekken van mijn persoonlijke missie en de wijze waarop ik mijn werk doe: ik ondersteun mensen die hun patronen willen loslaten zodat iets anders mogelijk wordt.

Ik leerde dat patronen worden gevoed door onze kijk op de wereld, door onze overtuigingen, opvattingen, oordelen, overlevingsstrategieën. Loslaten van oordelen, overtuigingen, opvattingen brengt je in een situatie dat je de wereld met ander ogen aanschouwt. Dat betekent dat je niet kunt terugvallen op routines, dat je niet weet hoe te handelen. Dat te verduren opent deuren naar nog niet verkende wegen.

Het brengt je bij het ongemak van de vrijheid. De niet gevulde ruimte. Niet gevuld met weten, plannen, oplossingen, routines, zekerheden.

In dat gebied kun je je eigen kompas vinden.
Loslaten van het oude vraagt dat je stopt met het eindeloze commentaar op anderen en op jezelf in je hoofd.
Niet doen, loslaten. Dat betekent elk deel van jezelf insluiten, ook je schaduwkanten.

Lawaai is in je hoofd, stilte in je buik, verbinding in je hart.

 



LOUIS' LAATSTE BLOGBERICHTEN >

Overdenkingen, bespiegelingen en actualiteit. Van Louis Steeman.Bekijk hier Louis' Blog...

Piekeren en de kracht van een vraag (2)

Blog over de kracht van niet-weten

Zonnetje?

Ik zit in het zonnetje en vraag me af waarom X, gisteren bij een overleg, zo agressief reageerde op...

De kracht van een vraag (1)

Blog over de kracht van niet-weten

Huh?

Anouk zegt in de Metro van 4 maart over haar rol in The Voice: “ik voelde me als een...

Het conferentieoord-gevoel Blog over de kracht van niet-weten

Het conferentieoord-gevoel Bij een tweedaagse op de hei doe je met je collega’s inzichten op, maak je plannen en leer je dingen die je zó...

Deze website slaat cookies in uw browser op uw computer op. Deze cookies worden gebruikt om een meer gepersonaliseerde ervaring te bieden en om uw bezoek aan onze website te volgen in overeenstemming met de Europese Algemene Verordening Gegevensbescherming. Als u besluit om u af te melden voor tracking, wordt er een cookie in uw browser ingesteld om deze keuze een jaar lang te onthouden.

Accepteer or Nee, sta niet toe